Integracja Sensoryczna (SI) jest terapeutyczną i profilaktyczną metodą pracy z dziećmi. Jej autorką była dr Jean Ayres, psycholog i terapeuta zajęciowy. Prawidłowy rozwój zmysłów stanowi niezbędny warunek dobrego samopoczucia dziecka, zachowania i uczenia się bez zaburzeń i dysfunkcji.

Integracja sensoryczna to sposób organizacji wrażeń płynących z otoczenia i z własnego ciała tak, by mogły zostać wykorzystane do celowego działania zakończonego sukcesem. Dzięki integracji sensorycznej mózg dokonuje rozpoznania, segregacji i interpretacji informacji dostarczanych przez wszystkie zmysły; integruje je z wcześniejszymi doświadczeniami i odpowiada adekwatnym zachowaniem.
Jeśli doświadczenia dziecka w odbiorze i przetwarzaniu bodźców płynących z tych układów, są złe lub niepełne, opanowanie takich umiejętności, jak prawidłowa koordynacja, planowanie ruchu, czucie, percepcja wzrokowa, percepcja słuchowa, rozwój mowy, czytanie lub pisanie, sprawia mu ogromne trudności.

Terapia zwana naukową zabawą polega na rozwijaniu prawidłowego odbioru i analizy bodźców dostarczanych z otoczenia poprzez zmysły zewnętrzne oraz tych płynących z własnego ciała. Nie jest ona wyuczonym, stale powtarzanym schematem ćwiczeń, ale sztuką ciągłej analizy zachowania dziecka i ciągłego doboru oraz modyfikacji stosowanych zadań. Po przeprowadzeniu diagnozy terapeuta pracuje z dzieckiem w sali wyposażonej w specjalistyczny sprzęt i pomoce, w oparciu o indywidualny program dostosowany do potrzeb dziecka z zachowaniem zasady stopniowania trudności.